Συμβουλευτική γάμου - διαζυγίου

Πρόκειται για κλάδο της κλινικής ψυχολογίας με σκοπό την υποστήριξη και βελτίωση της σχέσης καθώς και την επίλυση των συγκρούσεων.

Η συμβουλευτική γάμου – διαζυγίου είναι ανάγκη ή μόδα? Τα ποσοστά ικανοποίησης κλινικών συμβουλευτικής γάμου στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ανέρχονται στο 91.2%. Καλύτερη υγεία δήλωσε το 63.1% και βελτίωση σχέσεων με παιδιά το 74.6%. (JMFT USA Journal of Marital and Family Therapy). Στην Ελληνική πραγματικότητα το ποσοστό ικανοποίησης ανέρχεται περίπου στο 70%. Αυτό που θα πρέπει να είναι σαφές είναι οτι ο κλινικός ψυχολόγος δεν διορθώνει τον γάμο. Είναι σύμβουλος.

Έχουμε ακούσει, δεί, διαβάσει χιλιάδες ιστορίες αγάπης, έρωτα και αντίστοιχες είναι και οι ιστορίες που ακολούθησαν μετά το γάμο. Την θέση του ενθουσιασμού και της πρόκλησης παίρνει η αβεβαιότητα και η ρουτίνα. Η καθημερινότητα συνθλίβει βασιλοπούλες και βασιλόπουλα. Οι εξαιρετικές εμφανίσεις αντικαθίστανται απο πυτζάμα – παντόφλα. Η βάσανος της συγκατοίκησης είναι ουσιαστική για την μετέπειτα πορεία. Αν και αυτή ακόμη κινδυνεύει να καταστραφεί μέσα σε οικονομικές συμπληγάδες, ασύμβατες προσωπικότητες, συγκρουόμενες πεποιθήσεις.

Στην Ελλάδα και στην περίοδο της ‘‘κρίσης’’ (2008-2018), τα διαζύγια έφτασαν το εντυπωσιακό 47%. Πολλοί ‘‘διαλυμένοι γάμοι’’ κρατήθηκαν λόγω οικονομικών δυσχερειών και οι ευτυχισμένοι γάμοι ανέρχονται στο πολύ μικρό 4-5%.

Ο γάμος θα έπρεπε να είναι μια εξαιρετικά συνειδητοποιημένη απόφαση. Όχι ενθουσιασμός ή επίλυση αναγκών. Τα αρχικά στάδια του έρωτα και της έντονης σεξουαλικής έλξης σταδιακά μετατρέπονται σε βαθύτερα συναισθήματα αγάπης, εκτίμησης, οικογένειας, κοινής πορείας.

Οι αρχικές απολαύσεις μίας σχέσης, αντικαθίστανται σταδιακά με απολαύσεις βαθύτερες. Αυτό απαιτεί την συγχώνευση των ατόμων της σχέσης. Απαιτεί την ουσία. Το άγγιγμα ψυχής. Η αγκαλιά που ‘‘βάζει τον κόσμο στη θέση του’’.

Συνεπώς μια σχέση ενέχει δέσμευση για έρωτα. Ο γάμος είναι ενσυνείδητη επιλογή κοινής πορείας. Ο συγκερασμός αποτελεί το ιδανικό.

Η συμβουλευτική γάμου είναι επέμβαση που πρέπει να γίνεται νωρίς πρίν διαβρωθούν ουσιαστικά θεμέλια στην σχέση ενός ζευγαριού.

Εδώ θα πρέπει να γίνει διαχωρισμός με την παρανόηση της έννοιας συμβουλευτική γάμου. Για αρκετά ζευγάρια αυτό εκ παραδρομής ισοδυναμεί με την συμβουλευτική διαζυγίου. Η συμβουλευτική και στις δύο περιπτώσεις γίνεται μόνον οικοιοθελώς. Κανένας δεν μπορεί να εξαναγκαστεί σε συμβουλευτική, διότι είναι βέβαιο οτι δεν θα επιτευχθεί κανένα απολύτως αποτέλεσμα.

Σημαντικό στοιχείο μέσα στο γάμο δεν είναι ο τρόπος που συμφωνεί ένα ζευγάρι, αλλά ο τρόπος που διαφωνεί. Ο τρόπος που μαλώνει. Ο τρόπος που διαπληκτίζεται. Η διαχείριση του θυμού, της οργής, των νεύρων. Αυτά θα φέρουν την επιτυχία στη σχέση και όχι οι εύκολες συμφωνίες.

Η συμβουλευτική και του γάμου και του διαζυγίου θέλει προθυμία, αποδοχή, συγχώρεση.

Η συμβουλευτική γάμου και διαζυγίου είναι δίοδος. Είναι δίαυλος επικοινωνίας.

Στις μέρες μας οι σχέσεις είναι διαφορετικές απο ότι στο παρελθόν. Και ο γάμος επίσης. Η ωριμότητα, η ικανότητα για δέσμευση, η αξιοπιστία είναι πυλώνες ουσιαστικής σχέσης. Το ξεκάθαρο βλέμα στην πραγματικότητα είναι θεμέλιος λίθος για μια καλή σχέση. Συνήθως οι άνθρωποι στην αρχή των σχέσεων βλέπουμε στον άλλο, αυτά που θέλουμε εμείς να δούμε και όχι την πραγματικότητα. Η οποία όμως είναι εκεί και μας περιμένει. Σύντομα θα μας συστηθεί με οδυνηρό τρόπο.

Τελικά ερωτευόμαστε, παντρευόμαστε, χωρίζουμε ανθρώπους ή καταστάσεις?

Στην συμβουλευτική γάμου – διαζυγίου, το αρχικό ερώτημα της κλινικής ψυχολόγου είναι το αν το ζευγάρι θέλει να είναι μαζί. Οχι αν πρέπει, αλλά αν θέλει.


Συμβουλευτική ζεύγους και οικογένειας

Σκοπός είναι η αναγνώριση και επίλυση των προβλημάτων της σύγχρονης οικογένειας. Ξεκινώντας απο την ατομική εξέλιξη και πρόοδο, απο το ”εγώ” στο ”εμείς”. Τι συμβαίνει με τις διαπροσωπικές σχέσεις μετά το γάμο; Ο χρόνος προκαλεί μόνο φθορά? Προβλήματα στο ζευγάρι. Η ”σπουδαία τέχνη” της επικοινωνίας. Επικοινωνώ σημαίνει ακούω. Διεκδίκηση. Συνήθεια. Ρουτίνα. Θυμός. Ενοχή.

Η συμβουλευτική απευθύνεται σε ζευγάρια που η κοινή ζωή τους και η σχέση τους μετά το γάμο χαρακτηρίζεται από αντιπαραθέσεις και έλλειψη επικοινωνίας. Τα αρχικά συναισθήματα, έρωτα, αγάπης και ενθουσιασμού, αντικαθίστανται σταδιακά απο συναισθήματα απογοήτευσης και θυμού.

Η καθεμία γονιδιακά κληροδοτημένη ψυχολογική ”περιουσία” που κουβαλάει καθένας εκ των μελών της σχέσης δημιουργούν μια καινούργια κατάσταση που πρέπει να λειτουργήσει προς όφελος όλων. Πώς δυναμώνει η συντροφική σχέση? Είναι πάλη ανάμεσα στα δύο φύλα?

Παρέμβαση για την καταστολή των αρνητικών συναισθημάτων και την ανατολή όλων των θετικών. Εκπαιδευόμαστε στην επίλυση προβλημάτων και όχι στη διαιώνισή τους.

Από σύντροφος γίνομαι γονιός. Συνειδητή επιλογή ή βιολογική ακολουθία? Όρια στην οικογένεια και στα παιδιά. Αυτοσεβασμός, αυτοεκτίμηση, πειθαρχία των παιδιών.

Ο τρόπος που ο καθένας απο εμάς μεγάλωσε και τα βιώματά του μέσα στην οικογένεια απο την οποία προέρχεται δημιουργούν την βάση των σχέσεων μέσα στη δική του οικογένεια. Τα πρότυπα – ρόλοι τα οποία καλούμαστε να ”παίξουμε” μέσα σε μία οικογένεια βασίζονται εν πολλοίς στα πρότυπα που έχουμε λάβει απο το περιβάλον στο οποίο μεγαλώσαμε.

Οι χαρακτήρες, οι επιθυμίες, η κοινωνικότητα, οι ανάγκες κάθε συντρόφου αλλά και οι αλλαγές που συμβαίνουν κατα το έγγαμο βίο (γέννηση παιδιών, θάνατοι παππούδων, σχέσεις με συγγενείς, εφηβεία, ενηλικίωση, οικονομικά θέματα, αποκατάσταση εργασιακή, μετανάστευση, απώληση) προκαλούν εμπόδια και δυσκολίες στο ζευγάρι.

Η έλλειψη κατανόησης, η σταδιακή απώλεια συναισθηματικής πληρότητας, η μειωμένη ικανοποίηση των μελών, φέρνουν εκνευρισμό, συγκρούσεις και ανασφάλεια. Ακόμα και με την σιωπηλή απόκρυψη αυτών των αρνητικών συναισθημάτων, η ”αύρα” που αναδύουν είναι τόσο δυνατή, που είναι θέμα χρόνου για το πότε θα εκραγεί η βραδυφλεγής βόμβα για να ολοκληρώσει μια καταστροφή. Αναπόφευκτα άμαχοι και παιδιά θα ”χαθούν” μέσα στον ”πόλεμο.

Σκοπός είναι η επίλυση των ψυχολογικών ποροβλημάτων . Έτσι αίρωνται τα εμπόδια που θα σταματήσουν μια ευχάριστη, δυναμική, παραγωγική ζωή. Γεννιέται απόλαυση, συντροφικότητα, εκτίμηση, θαυμασμός, εμπιστοσύνη και συνεπώς η κοινή ζωή μετατρέπεται σε χαρά και ευτυχία.

Ανεξάρτητα απο την τελική έκβαση (κοινή ζωή ή χωριστοί δρόμοι), η κοινή τους εμπειρία παραμένι παρακαταθήκη – πυλώνας για επόμενες σχέσεις, αλλά κυρίως για την ψυχική υγεία των παιδιών τους.

Τελικός σκοπός είναι η αποκατάσταση. Η σύνδεση των μελών. Η δημιουργία δυνατής και λειτουργική ομάδας. Η θεραπευτική συμμαχία.


Διατροφικές διαταραχές

Μιλώντας για διατροφικές διαταραχές αναφερόμαστε συνήθως στην ανορεξία, την βουλιμία και το νυχτερινό σύνδρομο. Στην περίπτωση της ανορεξίας παρατηρείται ακραίος περιορισμός της τροφής έως και επεισόδια αφαγίας που μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή του ατόμου. Στη βουλιμία συναντώνται ισχυρές τάσεις υπερφαγίας ενώ ταυτόχρονα μπορεί να συνυπάρχουν αντισταθμιστικά μέτρα όπως η εκούσια πρόκληση εμετού και η αφαγία. Αν και δεν είναι απαραίτητο κάποιες φορές η βουλιμία οδηγεί στην παχυσαρκία. Σε πολλές περιπτώσεις βουλιμικά και ανορεξικά επεισόδια εναλλάσσονται. Κατά το νυχτερινό σύνδρομο παρατηρούνται κρίσεις νυχτερινής υπερφαγίας που το άτομο δεν είναι σε θέση να αντισταθεί και να αντιμετωπίσει.

Κοινά χαρακτηριστικά στις διατροφικές διαταραχές είναι η έντονη ενασχόληση με την τροφή και το βάρος, η χρήση καθαρκτικών/διουρητικών, ορμονικές διαταραχές, φοβίες, χαμηλή αυτοεκτίμηση, συναισθήματα ενοχής, ανικανότητας, ανεπάρκειας και κενού, καταθλιπτική διάθεση που μπορεί να εναλλάσσεται με περιόδους έντονης ευφορίας.

Η διατροφική διαταραχή είναι συχνά πολύπλοκη και χρειάζεται εξατομικευμένη προσέγγιση. Πρόκειται για ένα είδος επιθετικής ή αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς απέναντι στον εαυτό που προκύπτει όμως απο την σχέση με το περιβάλλον.

Αν και συνήθως εμφανίζεται στην εφηβεία λόγω του ιδιαίτερου άγχους αυτής της περιόδου με την εικόνα του σώματος, δεν είναι λίγες οι φορές που την συναντάμε σε ηλικιωμένους εξαιτίας καταθλιπτικών συναισθημάτων, μιας απώλειας ή λόγω πολλαπλών σωματικών κακουχιών. Αλλά και στην ενήλικη φάση μπορεί κανείς να εμφανίσει τέτοια επεισόδια μετά απο ένα συναισθηματικό κλονισμό, μια σοβαρή ασθένεια, μια απώλεια, μια εγκυμοσύνη. Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις έχουν εντοπιστεί φαινόμενα διατροφικής διαταραχής ακόμη και σε βρέφη .

Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται να εστιάσει κανείς στη σχέση του με το φαγητό που είναι κατ’ αρχήν αναγκαία συνθήκη επιβίωσης. Η παρέκκλιση απο αυτή την αναγκαία συνθήκη είναι συνήθως, αν δεν υποκρύπτονται οργανικά αίτια, μια υποσυνείδητη άρνηση του εαυτού να δεχτεί και να διαχειριστεί αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα που αφορούν τη σχέση του με το κοντινό περιβάλλον ή με κάποιο τραυματικό γεγονός. Έτσι χρησιμοποιεί την τροφή ως μέσο ανακούφισης είτε με θετικό (ηρεμία, γαλήνη) είτε με αρνητικό πρόσημο (επίθεση καταστροφή).


Κλινική Ύπνωση - Βιοθυμική Ψυχοθεραπεία

Η ύπνωση είναι γνωστή απο την αρχαιότητα σε Αίγυπτο, Ελλάδα, Κίνα και Ινδία για τα θεραπευτικά της αποτελέσματα. Στην αρχαία Ελλάδα μάλιστα υπάρχουν αναφορές στην “υπνωτική έκσταση” της Πυθίας κάτι ανάλογο με την σημερινή υπνωτική κατάσταση trance και την θεραπευτική του Ασκληπιού που περιελάμβανε ανάμεσα σε άλλες τελετές κάθαρσης την περίφημη “εγκοίμηση” και τον λόγο. Φαίνεται λοιπόν ότι ήδη απο την αρχαιότητα ήταν γνωστή η δύναμη του νου, της φαντασίας και της υποβολής, των βασικών στοιχείων της ύπνωσης.
Η σύγχρονη κλινική ύπνωση είναι μια αναγνωρισμένη μέθοδος απο την επιστημονική κοινότητα (American Psychiatric Association) με έρευνες που αποδεικνύουν τις μεταβολές που πραγματοποιούνται στον ανθρώπινο εγκέφαλο κατα τη διάρκεια των συνεδριών.
Η Βιοθυμική θεραπεία είναι μια απο τις πλέον εξελιγμένες θεραπείες Υποσυνειδήτου καθώς το θεωρητικό της υπόβαθρο και οι πρακτικές της στηρίζονται στις τελευταίες έρευνες πάνω στη νευροβιολογία του συναισθήματος και τις θεωρίες της επιγενετικής. Η Βιοθυμική παρέχει μια ευέλικτη θεραπευτική δομή η οποία δίνει τη δυνατότητα προσαρμογής της θεραπευτικής διαδικασίας στις συγκεκριμένες ανάγκες κάθε ανθρώπου όπως αυτές διαμορφώνονται σε κάθε φάση κατα την εξέλιξη της θεραπείας.


Ψυχοθεραπεία

Πρόκειται για διαδρομή ανάλυσης και επανόρθωσης ζητημάτων που μας προκαλούν δυσφορία, άγχος, θλίψη ή ακόμη και βιολογικές ασθένειες.

Σε μια ψυχοθεραπευτική σχέση, θεραπευτής και θεραπευόμενος συνάπτουν την περίφημη “θεραπευτική συμμαχία” προκειμένου να αντιμετωπίσουν απο κοινού και ο καθένας απο τη θέση του, ό,τι δημιουργεί εμπόδια στην ομαλή λειτουργικότητα του θεραπευόμενου ή στο θεραπευόμενο σύστημα (ζευγάρι, οικογένεια).

Ανεξαρτήτως της θεραπευτικής κατεύθυνσης του θεραπευτή, η οποία αποτελεί και ενα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητάς του, σημαντικότερη είναι η ποιότητα της διαπροσωπικής επικοινωνίας με τον θεραπευόμενο και αυτό συνιστά την αναγκαία βάση για την έναρξη και την επιτυχία αυτής της προσπάθειας.

Η συμμαχία αυτή στηρίζεται στην εμπιστοσύνη, την ασφάλεια, τον σεβασμό και την βαθιά κατανόηση του ατόμου. Για αυτό και είναι σημαντικό ο θεραπευόμενος να νιώθει αυτά στοιχεία στη σχέση του με τον θεραπευτή.


Ψυχοσωματικά φαινόμενα

Στις μέρες μας η έννοια του ψυχοσωματικού φαινομένου χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα τόσο στους ιατρικούς χώρους όσο και στις καθημερινές συζητήσεις. Άλλωστε η άποψη για το κατ;ά πόσο μπορεί η ψυχοσυναισθηματική κατάσταση να επηρεάσει το σώμα είναι γνωστή απο τα χρόνια του Ιπποκράτη ο οποίος υποστήριζε ότι “ψυχής γαρ όργανον το σώμα” (το σώμα είναι όργανο της ψυχής). Για τον Ιπποκράτη σώμα και ψυχή (νους) αποτελούν ένα αρμονικό σύνολο και για να εννοήσει κανείς τι συμβαίνει στο ένα, πρέπει να αντιληφθεί τι συμβαίνει στο άλλο. Η διαπίστωση αυτή συνεχίζει να εμπνέει τις σύγχρονες νευροεπιστήμες οι οποίες μέσω επιστημονικών ερευνών είναι σε θέση να αποδείξουν πια ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα προκαλούν ηλεκτροχημικές μεταβολές στο σώμα γεγονός που ευθύνεται για την καλή ή όχι σωματική υγεία. Σ’ αυτό το πλαίσιο δίνονται πολλές απαντήσεις και για την ανάπτυξη αυτοάνοσων νοσημάτων όπως το άσθμα, ή ψωρίαση, ο καρκίνος, ή σκλήρυνση κατα πλάκας κ.α.

Η παλέτα των ψυχοσωματικών φαινομένων είναι πολύ μεγάλη και περιλαμβάνει παθήσεις:

  • δερματικές όπως ξηροδερμία, ακμή, αλωπεκία, εκζέματα ,
  • μυοσκελετικές όπως το αυχενικό σύνδρομο, οσφυαλγίες, απροσδιόριστοι πόνοι στο στέρνο, τη μέση, τα γόνατα και την πλάτη,
  • ενδοκρινολογικές όπως προβλήματα στην περίοδο για τις γυναίκες, προβλήματα στο θυρεοειδή,
  • σεξουαλική δυσλειτουργία όπως στυτική δυσλειτουργία, δυσπαρεύνια, πρόωρη εκσπερμάτιση, ανοργασμικότητα,
  • νευρολογικές όπως πονοκέφαλος, ημικρανίες, δύσπνοια, εμβοές αϋπνία,
  • καρδιαγγειακές όπως ταχυκαρδία, “τσιμπήματα” στο στήθος ,
  • γαστρεντερικές όπως πόνοι και σφίξιμο στο στομάχι, έλκος, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου και σπαστική κολίτιδα.

Οι ψυχοσωματικές διαταραχές χαρακτηρίζονται από συνδυασμό διαφόρων αιτιολογικών παραγόντων. Αν και συνήθως προϋπάρχει βιολογική προδιάθεση οι μελέτες αποδεικνύουν ότι ψυχοσυναισθηματικοίκοινωνικοί και οικογενειακοί παράγοντες ευθύνονται για την εμφάνιση μιας ψυχοσωματικής διαταραχής.

Πίσω απο την σωματική έκφραση μιας νόσου συνήθως συναντάμε απωθημένες επιθυμίες και σκέψεις καθώς και καταπιεσμένα συναισθήματα τα οποία ο νους αδυνατεί να διαχειριστεί με λειτουργικό τρόπο και εν τέλει τα σωματοποιεί. Για παράδειγμα η σεξουαλική δυσλειτουργία φανερώνει προβλήματα στη σχέση ενός ζευγαριού που δεν μπορούν να βρουν διέξοδο και λύση με τον διάλογο. Επίσης, πόνοι μυοσκελετικοί στα γόνατα, στη μέση ή τον αυχένα αποκαλύπτουν ισχυρά συναισθηματικά βάρη ή χρόνια ψυχοσυναισθηματική κόπωση. Γαστρεντερικές διαταραχές σχετίζονται με την αδυναμία να πάρουμε μια σημαντική απόφαση ή να αποδεχτούμε μια δυσάρεστη κατάσταση.

Η εστιασμένη ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει το θεραπευόμενο να αντιληφθεί την αληθινή πηγή των συμπτωμάτων του και μέσω του συνειδητού πλέον μέρους του εαυτού του να αντιμετωπίσει λογικά όσα τον ταλαιπωρούν. Σ’αυτή την φάση μπορεί να συμβάλλει ο ίδιος ενεργητικά στην βελτίωση ή και στην πλήρη απάλειψη των συμπτωμάτων ανάλογα βέβαια με την σοβαρότητά τους.


Διαπροσωπικές δυσκολίες

Με τον όρο αυτό συμπεριλαμβάνουμαι όλες τις προσωπικές σχέσεις κάθε ανθρώπου. Αυτές θα μπορούσαν αν είναι οικογενειακές, φιλικές, εργασιακές, κ.ο.κ.

Η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που θα συνάψει σχέσεις με συνανθρώπους. Εδώ βρίσκεται και η φύση του προβλήματος.

Πώς γίνονται αυτές οι σχέσεις? Πώς σχετιζόμαστε με άλλους? Πώς επικοινωνούμε?

Όλα έχουν να κάνουν με την προσωπικότητα του εκάστοτε υποκειμένου, τα ιδιοσυγκρασικά του χαρακτηριστικά, πολιτιστικά, ηθική, οικονομικά, επαγγελματικά χαρακτηριστικά. Οι κοινωνίες άλλοτε είναι πιο ανοικτές και άλλοτε πιο κλειστές. Στις μέρες μας βιώνουμε κοινωνίες αποκλεισμού. Κλειστές. Απόρριψης. Πολλές φορές απορρίπτοντας τους άλλους, απομακρυνόμαστε έτσι ώστε να μην απορριφθούμε εμείς οι ίδιοι. Τα μοντέλα επικοινωνίας συνεχώς μεταβάλλονται και είναι εντελώς διαφορετικά σε ένα μικρό χωρίο, απο ότι σε μία κωμόπολη και απο αυτά στις αχανείς μεγαλουπόλεις που δημιουργήσαμε. Συνεπώς δεν υποβοηθείται ιδιαίτερα η ανάπτυξη σταθερών και υγιών σχέσεων.

Η αντισταθμιστική ψευδαίσθηση των ουσιαστικών σχέσεων είναι οι διαδυκτιακοί ”φίλοι”. Η ποιότητα των σχέσεων και των συναισθημάτων αντικαθίσταται απο την ποσότητα, άρα έχω πολλούς φίλους, άρα είμαι επιθυμητός, άρα αξίζω. Αυτό φυσικά δεν είναι η λύση του προβλήματος. Ο σύγχρονος άνθρωπος περισσότερο εκπαιδεύται να προσπερνά και να αποφεύγει τα προβλήματα παρά να τα λύνει.

Τα διαπροσωπικά προβλήματα, οι ελλιπείς σχέσεις, η ψυχολογική αστάθεια μέσα στην ίδια οικογένεια και στα μέλη της, λειτουργούν ως ”σκανδάλη”, ως εκλυτικός παράγοντας για την εμφάνιση κατάθλιψης.

Ο κλινικός ψυχολόγος είναι σε θέση να να προσπελάσει το πρόβλημα. Να το αναδείξει. Να γίνει κατανοητό και να τύχει αποδοχής. Αυτό είναι και η επιτυχία στη λύση του προβλήματος. Αποτελεσματικοί τρόποι επικοινωνίας υπάρχουν. Ενδιαφέρουν όλους όσους επικοινωνούμε. Κυρίως όμως ενδιαφέρουν τους ”σημαντικούς” της ζωής μας.


Διαταραχή ύπνου

Ο ύπνος είναι απαραίτητος για μια ισορρροπημένη υγεία. Ο καλός ύπνος είναι απαραίτητος για την εύρυθμη λειτουργία της υγείας μας.

Ο μέσος άνθρωπος χρειάζεται 7-8 ώρες ύπνου.

Στις μέρες οι διαταραχές του ύπνου είναι πάρα πολύ συχνές (δυσυπνίες, αυπνία, υπερυπνία, δυσυπνία, παραυπνία, διαταραχές ύπνου σχετικές με ουσίες, με άλλες ψυχικές διαταραχές, με ιατρικά προβλήματα).

Ως αυπνία ορίζεται η η δυσκολία ενός ατόμου να κοιμηθεί, να διατηρήσει τον ύπνο του ή να έχει καλή και επαρκή ποσότητα ύπνου τρεις φορές εβδομαδιαίως σε διάστημα μηνός. Με τον όρο αϋπνία χαρακτηρίζεται η έλλειψη επαρκούς ύπνου. Η αϋπνία συνεπώς εκδηλώνεται με την δυσχέρεια έλευσης ύπνου, νυχτερινές αφυπνίσεις, ποιοτικώς ανεπαρκής ύπνος παρά τη φυσιολογική διάρκειά του, υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας, κόπωση.

Υπερυπνία είναι η υπερβολική υπνηλία ή οι πολλές ώρες ύπνου για διάστημα μεγαλύτερο του μηνός.

Στις παραυπνίες εντάσσονται οι εφιάλτες, ο τρόμος, η υπνοβασία.

Γενικά αναφέρουμε ότι η έλλειψη ύπνου έχει εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία μας. Επηρεάζει την καθημερινότητά μας, τις σχέσεις μας, την εργασία. Έχει αποδεδειγμένα συνδεθεί με σοβαρές παθήσεις (σακχαρώδης διαβήτης, παχυσαρκία, αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, εμφράγματα, εξαιρετικά μειωμένη libido) και πρόωρη γήρανση με μικρότερο προσδόκιμο ζωής.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, πίσω απο τις διαταραχές ύπνου, κρύβονται ψυχολογικές διαταραχές. Αυτές μεταφράζονται σε άγχος, αρνητικές σκέψεις, υποβάθμιση τρόπου ζωής.

Η ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση των διαταραχών ύπνου είναι πολυεπίπεδη και πολυδιάστατη.


Φοβία

Η φοβία είναι μία νεύρωση. Μια αγχώδης διαταραχή. Με τον όρο αυτό – φοβία – δηλώνουμαι την έντονη ανησυχία, έναν έντονο, εξαιρετικά επίμονο και εντελώς παράλογο φόβο, απο μεγάλο άγχος και την εμμονή ενός υποκειμένου – ατόμου η οποία υφίσταται παρά το γεγονός ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει απολύτως κανένας κίνδυνος.

Η φοβία και ο φόβος έχουν κοινά στοιχεία, αλλά σαφώς δεν είναι ίδια. Ο φόβος είναι προειδοποίηση για να αντιμετωπίσουμε ένα πραγματικό, έναν υφιστάμενο κίνδυνο. Αντίθετα η φοβία είναι έντονη αντίδραση σε ανυπαρξία κινδύνου.

H φοβία είναι πολυπαραγοντική (δυσάρεστες εμπειρίες, αποτυχία, αυξημένο άγχος). Σε αρκετές περιπτώσεις η φοβία οδηγεί σε πανικό και κρίση, με αποτέλεσμα το άτομο να μήν μπορεί να συνειδητοποιήσει, να μην μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει στο περιβάλλον του.

Από την εποχή του Ιπποκράτη είναι γνωστή η φοβία.

Οι φοβίες αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά με την ψυχανάλυση, την ψυχοθεραπεία, την ύπνωση, αλλα και με την συμπεριφορική θεραπεία.